Wykładowcy

Norman Doidge

Norman Doidge jest psychiatrą i psychoanalitykiem na Uniwersytecie w Toronto. Jego książka „Mózg zmienia się sam” została zrecenzowana przez neurologa Olivera Sacksa jako „Fascynujący… niezwykły i obiecujący portret nieskończonej zdolności adaptacji ludzkiego mózgu”. The London Times napisał „Świetna... Doidge opisał potężne przesunięcie fundamentów nauki... konsekwencje niezgłębione”. Amerykański magazyn Cerebrum z Dana Brain Foundation USA wybrał ją spośród 30000 książek traktujących o mózgu jako najlepszą książkę syntetyczną. Wraz z jego drugą książką „Mózg leczy się sam” stały się według New York Times bestsellerami na skalę międzynarodową. Zobacz: normandoidge.com.

JAK MÓZG LECZY SIĘ SAM

Odkrycie neuroplastyczności – myśli i doświadczenia mentalne mogą zmienić strukturę i funkcję mózgu – jest w naszym rozumieniu najważniejszą zmianą postrzegania mózgu w ciągu ostatnich 400 lat.

Od wieków mózg był postrzegany jako maszyna, której po uszkodzeniu nie mogą „odrosnąć nowe części” lub, jak ostatnio, że tak bardzo ewoluował w kierunku tworzenia świadomości, że utracił zdolność samoleczenia, którą mają inne części ciała, takie jak skóra, kości, krew czy wątroba. Doprowadziło to do neurologicznego nihilizmu w odniesieniu do wielu chorób mózgu lub stanów psychiatrycznych.

W tym wykładzie wyjaśnimy podstawy neuroplastyczności; przedstawimy i wyjaśnimy podstawowe eksperymenty, oraz omówimy trzy czynniki, które poprawiają wiele stanów, o których dotychczas uważaliśmy, że są nieuleczalne. Pokażemy, że mózg ma swój własny, różniący się od innych, unikalny sposób leczenia i przyjrzymy się pięciu etapom leczenia mózgu. Te etapy to: korekta ogólnego stanu zdrowia neuronów i komórek, neurostymulacja, neuromodulacja, neurorelaksacja i neurodyferencjacja.

Przyjrzymy się bliżej szeregowi niemocy, które można leczyć, formom przewlekłego bólu włącznie, trudnościom w uczeniu się, ADHD, autyzmowi, urazowym uszkodzeniom mózgu, udarom i zaburzeniom ruchowym, jeśli czas na to pozwoli.

Sally Goddard Blythe

Sally Goddard Blythe MSc. jest dyrektorem Instytutu Psychologii Neurofizjologicznej (INPP). Napisała 8 książek oraz brała udział w realizacji badań i kształcenia podyplomowego w metodzie INPP w innych 14 krajach. Jest również autorką książek i artykułów poświęconych rozwojowi dziecka i neurorozwojowym czynnikom specyficznych trudności w uczeniu się, takich jak: ocena neuromotorycznej dojrzałości edukacyjnej; przesiewowy test rozwojowy INPP a szkolny program interwencyjny; niedojrzałość neuromotoryczna dzieci i dorosłych oraz badanie przesiewowe INPP dla lekarzy i fizjoterapeutów. Sally prowadzi wykłady w Europie i Stanach Zjednoczonych na temat roli odruchów dziecięcych w rozwoju i problemach z nauką.

RUCH POPRZEZ EDUKACJĘ, EDUKACJA POPRZEZ RUCH.  JAK ROZWÓJ FIZYCZNY TWORZY PODSTAWĘ DO UCZENIA SIĘ.

Odruchy prymitywne i posturalne w kluczowych stadiach rozwoju są wskaźnikami dojrzałości w rozwoju i funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Metoda INPP wykorzystuje obecne odruchy prymitywne i posturalne u dzieci w wieku szkolnym i dorosłych jako narzędzia do: a) oceny funkcjonowania OUN; b) wskazania poziomu rozwoju, od którego można zacząć z uzdrawianiem; c) mierzenia postępów.

Wprowadzenie programu szkolnego INPP pokazało, że neuroplastyczność pozwala programom interwencji fizycznej wpływać nie tylko na umiejętności fizyczne; statystycznie istotnemu zmniejszeniu objawów niedojrzałości neuromotorycznej towarzyszyło obniżenie poziomu dysfunkcji związanej ze złą sytuacją społeczno-ekonomiczną.

Sally przedstawi również uzasadnienie, dlaczego problemy związane z niedojrzałością neuromotoryczną, jeśli nie zostaną zidentyfikowane w dzieciństwie, mogą prowadzić do trudności w wieku dorosłym, w tym do agorafobii i lęku napadowego.

Manuel Dominguez Alcon

Prowadzi prywatne centrum rehabilitacji Istituto Fay Onlus w Quercy w prowincji Lucca we Włoszech, gdzie pracuje również jako terapeuta opóźnień neurorozwojowych. Stosuje w swej praktyce terapię INPP oraz stymulację słuchową Johansena (JIAS) i jest krajowym specjalistą tych metod we Włoszech. Manuel i jego zespół zajmują się następującymi obszarami: leczenie autyzmu i powszechnych zaburzeń rozwojowych, porażenie mózgowe, zespoły genetyczne, trudności w uczeniu się. Prowadzi kursy dla członków rodzin osób z niepełnosprawnością rozwojową, usługodawców i wolontariuszy opiekujących się tymi osobami. Opracowuje kompleksowy program poradnictwa rozwojowego i program doradztwa dla klientów z trudnościami w uczeniu się.

CZY ROZWÓJ NEUROLOGICZNY MOŻEMY ZROZUMIEĆ JAKO PROCES CIĄGŁY? BADANIA ROLI NIEDOJRZAŁEGO UKŁADU ODRUCHOWEGO W KILKU ZABURZENIACH ROZWOJU NEUROLOGICZNEGO.

W naszym instytucie od 20 lat pracujemy nad oceną i zastosowaniem programów neurorozwojowych u dzieci z poważnymi neurologicznymi zaburzeniami rozwoju (porażenie mózgowe, zaburzenia ze spektrum autyzmu i zaburzenia genetyczne, takie jak zespół Downa). Przedstawimy nasze doświadczenia bezpośrednio z praktyki klinicznej i obserwacji, a korzystając z trzech badań pilotażowych przedstawimy dane dotyczące różnych grup diagnoz związanych z kwestionariuszem INPP oraz oceną odruchów prymitywnych i posturalnych. Naszym celem jest obserwacja występowania niedojrzałości neuromotorycznej w złożonych zaburzeniach rozwoju neurologicznego, co pozwala je lepiej oceniać i łagodzić ich objawy.

Roksana Malak

Jej pasją jest terapia dzieci z opóźnieniami rozwojowymi. Jest autorką wielu artykułów. Zajmuje się wczesną interwencją z zakresu fizjoterapii i osteopatii, pracuje jako naukowiec na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu. Ukończyła kursy: Brazelton Scale for Assessing Neonatal Behavior, Scale for Assessing Neonatal Behavior, Cambridge; NDT Bobath; Bobath Baby, Ruchy ogólne (podstawowe, zaawansowane); Integracja sensoryczna, FITS, PNF, Halliwick. Jest jednym z sześciu członków Krajowego Zespołu Ekspertów ds. Jakości i Monitorowania Procesu Fizjoterapii w Krajowej Izbie Fizjoterapeutów.

ROLA TERAPII TOMATISA W LECZENIU DZIECI Z ZABURZENIAMI ROZWOJOWYMI

Dzieci z zaburzeniami rozwojowymi wymagają kompleksowej terapii. Muzyka może być wykorzystana jako interwencja terapeutyczna. Metodę Tomatisa stosuje się w leczeniu dzieci z opóźnieniami rozwojowymi, urazami mózgu, zaburzeniami kilku układów sensorycznych. Badanie potwierdziło, że terapia Tomatisa może wpływać na rozwój umiejętności czytania.

Susanne Codoni

Susanne jest pedagogiem specjalnym zajmującym się pracą z dziećmi niesłyszącymi i niedosłyszącymi oraz logopedą. Jest certyfikowanym ekspertem w takich dziedzinach, jak terapia czaszkowo-krzyżowa, rozluźnienie mięśniowo-powięziowe i inne podejścia interdyscyplinarne. Jest certyfikowanym instruktorem NLP i terapii miofunkcjonalnej, konsultantem klinicznym w zakresie chirurgii twarzy, opracowała koncepcję k-o-s-t. Susanne jest wykładowcą LAG Craniofacial Kinetics jako honorowy doktor medycyny na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Bazylei. Od wielu lat pracuje z dziećmi upośledzonymi umysłowo i ruchowo oraz z dorosłymi z dysfunkcjami i zniekształceniami twarzy po wypadku, urazie lub chorobie.

KONCEPCJA TERAPII MOWY ZORIENTOWANEJ NA CIAŁO (K-O-S-T)

Zaburzenia mowy i języka z elementami funkcjonalnymi są powszechne i bardzo częste w codziennej pracy logopedy. Często wymagają wszechstronnego podejścia. Większość pacjentów z zaburzeniami mowy wykazuje dysfunkcje układu ustno-twarzowego, a także inne problemy funkcjonalne organizmu. Dysfunkcja mięśni twarzy, zła postawa, opóźniony rozwój psychomotoryczny, słaba percepcja, wahania koncentracji i trudności w uczeniu się idą w parze i odwrotnie.

k-o-s-t® to pragmatyczna i aktywna koncepcja oparta na wieloletnim praktycznym doświadczeniu i postępie w nauce, oparta również na multidyscyplinarnej diagnostyce szkolnej i medycznej. Uwzględnia dobre samopoczucie i proces funkcjonalny całego ciała, harmonię i twórczy dialog klienta z otoczeniem.

Maria Matuszkiewicz

Mgr Maria Matuszkiewicz jest doktorantką na Wydziale Psychologii Uniwersytetu SWPS w Warszawie, członkiem American Speech-Language-Hearing Association (ASHA) i dyrektorem INPP Polska. Pracuje jako psycholog i logopeda, terapeuta rozwoju neurologicznego INPP i SI, terapeuta metody słuchowej Johansena (JIAS) oraz terapeuta EMDR. Jej główne zainteresowania badawcze i terapeutyczne to związek między niedojrzałością neuromotoryczną, zaburzeniami mowy i lękiem. Odpowiada za prowadzenie corocznego kursu podyplomowego INPP.

ROZWOJOWE ZABURZENIE JĘZYKOWE A POZIOM NIEWYHAMOWANYCH ODRUCHÓW PIERWOTNYCH U MAŁYCH DZIECI

Rozwojowe zaburzenie językowe (DLD) można zaobserwować u dzieci, które – bez konkretnego powodu i bez poważnych deficytów poznawczych, słuchowych, środowiskowych czy neurologicznych – nie rozwijają odpowiednio swoich umiejętności językowych. Celem badań było stwierdzenie czy poziom niewyhamowanych odruchów pierwotnych w grupie dzieci z DLD jest podwyższony w porównaniu z dziećmi normalnie rozwijającymi się. Wniosek był taki, że przetrwałe odruchy pierwotne są ważnym czynnikiem w DLD. U dzieci z rozwojowymi zaburzeniami mowy i języka widać tendencję do wolniejszego rozwijania układu nerwowego.

Ted Pawloff

Jako młody człowiek Ted Pawloff kroczył po różnych drogach życia duchowego. Od 14 roku życia mieszkał w Wielkiej Brytanii, gdzie później założył odnoszącą sukcesy firmę. W wieku 45 lat uzyskał dyplom z psychologii, w której pociągała go przede wszystkim neuropsychologia emocji, inkarnacji i świadomości. Przez wiele lat prowadził też warsztaty i uczył pracy z głosem. Nauczył się terapii opóźnień neurorozwojowych u Petra Blytha. W swojej rodzinnej Austrii pracuje od 20 lat, często z dorosłymi klientami. Pracuje również jako psychoterapeuta i jest przeszkolony w terapii par Imago. Zainteresowanie inkarnacją sprawiło, że został nauczycielem techniki Aleksandra i wykładowcą TRE - Trauma Releasing Exercises.

KLUCZOWE CZYNNIKI WSPIERAJĄCE KLIENTÓW DOROSŁYCH W PROCESIE ZMIANY ROZWOJU NEUROLOGICZNEGO

Zaczniemy od skutków zachowanego odruchu odstawienia i / lub odruchu Moro, przejrzymy niektóre mapy i modele, które pomogą nam zrozumieć ich długoterminowy wpływ na dorosłych klientów. Należą do nich teoria relacji, teoria poliwagalna i psychodynamiczna teoria rozwoju.

Konsekwencje niedojrzałości neuromotorycznej mogą mieć powszechnie negatywny wpływ na życie dorosłych klientów. Teoria relacji, teoria poliwagalna i psychodynamiczna teoria rozwoju wyjaśniają szczegółowo, w jaki sposób wpływa to na ich postrzeganie siebie, interakcje społeczne i świat. W ten sposób możemy zrozumieć różnorodność i głębię przedstawionych problemów. Obejmują one nawracające i / lub wszechobecne stany negatywnych uczuć, od depresji po niekontrolowaną agresję, niską samoocenę, nieprzystosowawcze zachowania, które zakłócają relacje osobiste i karierę, a także pogorszenie stanu zdrowia i skrócenie średniej długości życia z powodu długotrwałego stresu.

Przyjrzymy się przykładom praktycznego zastosowania tych modeli w relacji terapeutycznej. To wyjaśnia kluczową rolę terapeuty: jego główną funkcją jest promowanie bezpiecznej relacji. To pozwala klientowi krok po kroku otwierać się i rozumieć swoje problemy i siebie samego dogłębnie i ze współczuciem.

Kiedy stany bezpieczeństwa i dobrego samopoczucia powtarzają się z coraz większą częstotliwością i niezawodnością, dorosły klient stopniowo angażuje się w otaczający go świat z pozytywnymi odczuciami i akceptacją. A gdy nowe postrzeganie zmienia jego pogląd na siebie i świat, staje się zinternalizowane i zaczyna promieniować z niego na innych.

Marina de Santiago Buey

Marina de Santiago Buey jest absolwentką logopedii i kontynuuje badania neurologicznych podstaw problemów związanych z uczeniem się, czytaniem i zachowaniem. W swojej pracy lepiej poznała specyficzne potrzeby adoptowanych dzieci, które wydają się odmienne od innych dzieci. Dzięki wiedzy, którą zdobyła na rocznym kursie INPP, była w stanie zrozumieć niektóre z tych trudności i ich przyczyny. Napotkane trudności zmotywowały ją do podjęcia decyzji o pogłębieniu wiedzy o elektrycznej aktywności mózgu. Szczególnie interesowała ją QEEG jako miara normalnej lub patologicznej funkcji mózgu oraz Neurofeedback jako narzędzie terapeutyczne.

ZŁOŻONA SYMPTOMATOLOGIA DZIECI ADOPTOWANYCH. ZNACZENIE QEEG JAKO DODATKOWEGO NARZĘDZIA DO OPRACOWANIA PROFILU LECZENIA ŁĄCZĄCEGO INPP I NEUROFEEDBACK (BIOFEEDBACK)

W populacji dzieci adoptowanych i zinstytucjonalizowanych, ze względu na duże deficyty, jakie ich w dzieciństwie dotknęły, znajdują się osoby, które wykazują bardzo poważne problemy, które zwykle nie występują w innych grupach. Ostatnie badania pokazują, że częstość występowania ADHD, trudności w uczeniu się i zaburzeń psychiatrycznych jest znacznie wyższa właśnie w tej grupie.

Terapeuci pracujący z tymi dziećmi i i stosujący terapię INPP napotykają na inne trudności, takie jak: wysokie prawdopodobieństwo wywołania skutków ubocznych na początku leczenia – usposobienia wymagające, drażniące, a czasem agresywne, a także na takie objawy jak hiperkinezja czy impulsywność, które jak się wydaje, nie rozwijają się w trakcie terapii pozytywnie.

Mapowanie mózgu ( QEEG) to nieinwazyjna technika, która umożliwia terapeucie badanie aktywności mózgu poprzez pomiar aktywności elektrycznej każdego obszaru mózgu i porównanie go z normatywną bazą danych według wieku i płci. Test ten umożliwia rozpoczęcie badania przyczyn trudności występujących w populacji dzieci adoptowanych. Neurofeedback jako skuteczna technika modulowania aktywności mózgu w połączeniu z terapią INPP może pomóc w procesie pokonywania tych trudności.

Ivan Juráš

Pracował jako lekarz w klinice pediatrycznej, ukończył kurs „The Postgradual training course on neurodevelopmental delayˮ w The Institute of Neuro-Physiological Psychology, Chester w Wielkiej Brytanii. Jest założycielem i doradcą w prywatnym przedszkolu i szkole podstawowej Montessori w Bratysławie. Był członkiem komitetu wykonawczego Montessori Europe, dyrektorem generalnym Centrum pracy, polityki społecznej i rodziny, jak również zewnętrznym doradcą dwóch ministrów edukacji. Od 1990 r. był założycielem i kierownikiem kilku spółek działających w różnych sektorach (medycyna, chemia, dystrybucja towarów, usługi). Obecnie pracuje jako dyrektor naukowy Lambda Life a. s. Jest też aktywnym członkiem Instytutu psychoterapii i socjoterapii, facylitatorem grup encounterowych i układów rodzinnych oraz ekspertem – gwarantem metody INPP dla Słowacji i Czech. Prowadzi wykłady z neurofizjologii, z różnych dziedzin medycyny, kształcenia, inkluzji i rozwoju osobistego.

Biologia człowieka a technologia (Skutki epoki cyfrowej)

Proces uczenia się człowieka trwa przez całe jego życie. Przebiega jednocześnie z rozwojem jednostki jako wynik procesów rozwojowych w funkcjonowaniu organizmu, a w ramach niego rozwoju systemu nerwowego i mózgu. Najnowsze odkrycia pokazują, że rozwój systemu nerwowego, a przede wszystkim mózgu, również jest procesem trwającym całe życie. Stanowi podstawę adaptacji człowieka. Na procesy te ma wpływ środowisko oraz sposób życia. Wyniki badań neurofizjologicznych i neuropsychologicznych pokazują, że postęp technologiczny ma często negatywny, niekiedy destrukcyjny wpływ na różne funkcje organizmu, a w konsekwencji również na społeczeństwo. Wynika to przede wszystkim z nierównego tempa rozwoju technologii w porównaniu z filogenetyczną adaptacją organizmów żywych. Będziemy dyskutować o różnych aspektach tej problematyki oraz postaramy się wyjaśnić, dlaczego oraz w jaki sposób technologia ma czasem szkodliwy wpływ na biologię człowieka.

Viera Lutherová

Psycholog i pedagog, posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Prowadzi prywatną poradnię psychologiczną. Jest certyfikowanym ekspertem INPP i jednocześnie koordynatorem metody INPP na Słowacji. Pracuje również z metodami integracji dwustronnej, HANDLE i stymulacji słuchowej JIAS i Tomatisa. Zajmuje się indywidualną terapią neurorozwojową dzieci z zaburzeniami rozwojowymi, trudnościami psychicznymi i szkolnymi. Prowadzi wykłady i jest lektorką programów pomocy zawodowej oraz regularnie publikuje artykuły fachowo-popularyzatorskie w czasopismach. Jest członkiem Instytutu Psychoterapii i Socjoterapii.

KONTEKST MIĘDZY AKTYWNOŚCIĄ FIZYCZNĄ, FUNKCJAMI POZNAWCZYMI I WYNIKAMI EDUKACYJNYMIL

Ludzie, w związku z rozwojem ułatwień cywilizacyjnych, radykalnie zmniejszyli aktywność fizyczną i wydatek energetyczny niezbędny do przeżycia. Rozwój technologii cyfrowych w ostatnich dziesięcioleciach przyspieszył ten trend. Jednocześnie obserwujemy znaczący wzrost zaburzeń rozwojowych i trudności szkolnych w populacji dzieci w ciągu ostatnich 20 lat. Coraz więcej badań wskazuje, że aktywność fizyczna i sprawność fizyczna korelują z jakością wyników w nauce we wszystkich kategoriach wiekowych. Badania eksperymentalne sugerują, że zwiększanie udziału codziennej aktywności fizycznej ma pozytywny wpływ na jakość uwagi, wyniki w nauce i zmniejsza problemy behawioralne w ogólnej populacji szkolnej w każdym wieku. Efekt ten jest bardziej widoczny u dzieci z problemami szkolnymi. W szkole i pracy siedzi ciało, a nie mózg. Poprzez ciało otrzymujemy informacje, poprzez ruch fizyczny budowane są sieci neuronowe do ich przetwarzania, a poprzez ciało realizujemy zdobytą wiedzę. Ciało nie jest zagłówkiem, ale potężnym narzędziem do rozwoju poznawczego.

Beatriz Aguilar Guerrero

Beatriz Aguilar Guerrero jest licencjonowaną ekspertką metody INPP. Beatriz była nauczycielką i właśnie jej pierwotny zawód zmotywował ją do poszukiwania przyczyny niepowodzeń w nauce. Beatriz skończyła studia podyplomowe na Uniwersytecie w Maladze oraz na Międzynarodowym Uniwersytecie w La Rioja, mianowicie w kierunkach kognitywistyka stosowana, dziecięca neuropsychologia kliniczna, jak również neuropsychologia i kształcenie. W pewnej szkole w Londynie poznała szkolny program interwencyjny INPP i jego efekty. Później zwróciła się do niej dyrektorka Międzynarodowej szkoły Montessori w Maladze. Od tamtej pory Beatriz prowadzi szkolny program interwencyjny INPP wśród uczniów tej właśnie szkoły i jednocześnie pracuje nad inhibicją odruchów we własnej praktyce w ośrodku Neuroaprende. Na Uniwersytecie w Maladze prowadzi badania nad wpływem odruchów na proces uczenia się dzieci.

ZASTOSOWANIE SZKOLNEGO PROGRAMU INTERWENCJI INPP W MIĘDZYNARODOWEJ SZKOLE MONTESSORI W MALAGE

Międzynarodowa Szkoła Montessori w Maladze wykorzystuje naturalny proces edukacji swoich uczniów w oparciu o normalny, spontaniczny rozwój dziecka, opierając się na doświadczeniach otoczenia. Dzieci uczą się swobodnie, zgodnie z własnym rozwojem wewnętrznym, w środowisku szkolnym, w którym znajdują własną motywację do organizowania swojej edukacji i demonstrowania swoich umiejętności.

W tym środowisku wdrożyliśmy szkolny program interwencii INPP, aby sprawdzić, czy możemy pomóc uczniom Montessori w lepszym rozwoju ich zdolności edukacyjnych. Z programu korzystano od 30 października 2017 r. Do 14 czerwca 2019 r., W programie wzięło udział 85 uczniów, 44 chłopców i 41 dziewcząt w wieku od 4 do 11 lat.

Założyliśmy, że podczas wstępnej oceny na początku programu zaobserwujemy oczywistą obecność odruchów pierwotnych zarówno w grupie badanej, jak iw grupie kontrolnej. Założyliśmy również, że pod koniec programu poprawią się odruchy pierwotne, a także zdolności neuromotoryczne, a nauczyciele i rodzice również zauważą poprawę zdolności uczenia się dzieci.

Wyniki pokazują, że obie grupy poprawiły się ogólnie, ale grupa badana miała znacznie wyższy średni poziom niż grupa kontrolna.

Tatjana Hošková

Ukończyła Fachhochschule für Optik und Optometrie w Kolonii w Niemczech na kierunku optometrysta. Zdała egzaminy z optometrii behawioralnej w WVAO (Stowarzyszenie Naukowe Optyków i Optometrystów) w Moguncji. Swoją praktykę prowadziła w Niemczech, a od 2012 roku pracuje w Bratysławie w optyce okulistycznej Fokus, gdzie prowadzi treningi wzrokowe. Jest członkiem Zarządu Unii Optycznej na Słowacji i uczy w Liceum Medycznym w Bratysławie przedmiot optyka okulistyczna.

OPTOMETRIA FUNKCJONALNA – DYNAMICZNY PROCES WIDZENIA

Optometria funkcjonalna (lub behawioralna) zajmuje się funkcjonalnymi zaburzeniami układu wzrokowego, tj. nie tylko samego widzenia, ale także ogólnej percepcji w odpowiedzi na otoczenie. Wykład będzie wprowadzeniem do różnych zaburzeń wzroku w dzieciństwie, ich skutków i proponowanej terapii oraz interdyscyplinarnej opieki nad wadami rozwojowymi w dzieciństwie.

Sigrid Graumann-Brunt

Prowadzi swoją poradnię terapii mowy, rozwoju i psychoterapii dla osób wszystkich kategorii wiekowych w miejscowości Buchholz in der Nordheide. Zgłaszają się do niej klienci z szeroką skalą zaburzeń. Po ukończeniu kursu kształcenia ustawicznego u Thake Hansen-Lauff aspekty rozwoju neurofizjologicznego są nieodłączną częścią jej holistycznie zorientowanej diagnostyki i terapii. Dzięki temu udało się jej rozszerzyć i poprawić istniejące koncepcje terapeutyczne. Jest pedagogiem terapeutycznym specjalizującym się w mowie, a także psychologiem; w szczególności zajmuje się tworzeniem testów i badaniami podstawowymi. W artykułach naukowych i wykładach porusza różne tematy związane z rozwojem dziecka.

Diagnoza przetrwałych odruchów pierwotnych w ramach holistycznie zorientowanej terapii – cztery modelowe przypadki

Terapia przetrwałych odruchów pierwotnych noworodkowych w specjalistycznych ośrodkach stosowana jest najczęściej u dzieci i młodzieży.

W dziedzinie psychoterapii, terapii mowy, fizjoterapii i ergoterapii sytuacja wygląda nieco inaczej. Pierwotną motywacją klientów, aby zwrócić się o pomoc terapeutyczną, nie są wówczas prymitywne odruchy noworodkowe. Dopiero wyniki holistycznej diagnostyki wskazują, że pozostałości z okresu wczesnego dzieciństwa nie tylko się nadal utrzymują, lecz często współtworzą zaistniałe dolegliwości. W związku z tym pojawia się zespół trudnych do rozpoznania zaburzeń. Czerpiąc z wiedzy o naturze odruchów z wczesnego dzieciństwa dojdziemy jednak do wniosku, że mamy do czynienia z czymś bardziej znaczącym, niż tylko z kolejnym aspektem częściowym. To właśnie zaburzenia z wczesnego dzieciństwa przez całe życie wywierają wpływ na ogólny rozwój człowieka i mogą skutkować szczególnie poważnymi konsekwencjami.

Faktem jest, że trudności związanych z przetrwałymi prymitywnymi reakcjami odruchowymi w trakcie terapii nie można po prostu ignorować – i nie tylko z powodów etycznych. Konsekwencje omawianych zaburzeń są często na tyle ściśle związane z samym sednem problemu, że jeżeli nie poświęcimy wystarczającej uwagi właśnie temu aspektowi, możemy się przyczynić do rozwoju różnego rodzaju kompensacji.

Problem ten dotyczy samych zasad pracy terapeutycznej zarówno w aspekcie merytorycznym jak i praktycznym. W związku z tym mamy do dyspozycji dwa sposoby postępowania: włączenie wyspecjalizowanego eksperta w celu uzupełnienia trwającej już terapii lub włączenie terapeutów posiadających dodatkowe kompetencje z tej dziedziny. W jaki sposób możemy zatem wpłynąć na strukturę diagnostyki logopedycznej, zaprezentujemy na czterech przykładach. Do ram holistycznie zorientowanej terapii mowy włączono w owych przypadkach również pozostałości reakcji przetrwałych odruchów pierwotnych. I właśnie podejście holistyczne stanowi najlepszą podstawę do uwzględnienia ich w diagnostyce i terapii.